Grensoverschrijdend wandelen: de rode route over de Passerelle van Caestert (17 km)

Zin in een afwisselende hike door Nederland en België? Trotseer de 50 meter hoge Passerelle van Caestert en wandel door een prachtig landschap.

Van Noord-Nederland naar België voor een wandeling

Als je vanuit Noord-Nederland speciaal naar de gemeente Riemst in Vlaanderen reist voor een wandeling, dan moet het wel een hele speciale zijn, denk je niet? Mij werd verteld dat het absoluut de moeite waard was, dus op een mooie zomerdag zat ik zo’n 6 uur in de trein naar Maastricht, om vanuit daar in een klein busje de grens over te reizen naar het knusse dorpje Kanne.

Het was meteen genieten toen ik de huizen van Maastricht achter me liet: om me heen zag ik een groen heuvelachtig landschap, met wijngaarden, grotten en zelfs een heus kasteel. Dit kan niet anders dan een mooie omgeving zijn om te wandelen! Nou zijn korte wandelingen van vijf tot zeven kilometer altijd leuk, maar als je me een beetje kent, weet je dat ik graag iets langer onderweg ben. Gelukkig voor mij heeft de gemeente Riemst naast een aantal kortere routes, ook eentje van 17 kilometer uitgezet.

Die route ging ik natuurlijk lopen en dat was echt een feestje. Ik stak continu de grens over: van België naar Nederland en van Vlaanderen naar Wallonië. Het landschap was zeer gevarieerd, met bossen, velden vol graan, grotten, bunkers en zelfs een kasteel. Maar het (letterlijke) hoogtepunt is natuurlijk de Passerelle van Caestert, een hangbrug die in april 2026 is geopend en zo’n 50 meter over het Albertkanaal bungelt. Een schitterend uitzicht en een kleine adrenalinestoot is het resultaat. Al met al een geweldige wandeling die ik dolgraag met je wil delen, en dat is precies wat ik in dit artikel ga doen!

Wandelverslag: met de rode route over de Passerelle van Caestert

Op een mooie zomerse dag fiets ik vroeg in de ochtend langs het Albertkanaal naar Brug van Vroenhoven. Midden op de parkeerplaats staat een kaart met de routes die ik kan lopen, maar de enige die hier echt start is de rode. De markering is niet te missen en ik loop met de klok mee dus ik steek als eerste de brug over.

De heuvels in

Na een kort stukje fietspad wandel ik via een onverhard pad het heuvelachtige landschap in. Voor mijn gevoel begint de tocht nu echt. Ik kijk mijn ogen uit, dit hebben we in Groningen zeker niet. Ik spot ook al snel mijn eerste grenspaal, ik loop namelijk vlak langs Maastricht.

De weilanden gaan bijna ongemerkt over in een bos. Daar spot ik nog een bijzonder stukje historie: een nederzetting van Bandkeramiekers. Deze mensen waren de allereerste boeren van deze streek, zo’n 7000 jaar geleden. Je kunt zien waar de huizen stonden en waar hun vuurplaats was. Eigenlijk bizar dat hier al zo lang geleden mensen rondliepen!

Na een stil en donker bos zie ik opeens licht tussen de bomen. En torentje! Ik sta naast Château Neercanne en heb een mooi uitzicht op het dorpje Kanne. De route loopt dwars door het kasteel en de wijngaard. Ik voel me met mijn wandelshirt en korte broek lichtelijk underdressed, een prinsessenjurk had hier ook gepast.

De Sint-Pietersberg

Ik vervolg de route die voornamelijk om Kanne heen loopt, het dorpje laat ik ook in no time achter me. De klim die volgt is best pittig, ook omdat de temperatuur begint te stijgen en er vrijwel geen schaduw is.

Ik waan me nog in België, maar dan zie ik opeens een bordje met “Sint-Pietersberg”. Die ken ik! Zes jaar geleden liep ik het Pieterpad, die op deze plek eindigt. Ik was toen net begonnen als full time reisblogger, geen idee hoe lang ik het zo vol zou houden en wat de tijd zou brengen. Eigenlijk wel mooi om hier nu weer te staan, maar dan met de kennis van nu.

Al mijmerend dwaal ik via een paar haarspeldbochten weer naar beneden. Achter de bomen verschijnt opeens het ENCI-meer, erachter staat een grote fabriek. Tot mijn vreugde is er een restaurant (D’n Observant) met een groot terras. Een kop koffie en een stuk Limburgse vlaai gaan er zeker in.

Passerelle van Caestert

Er volgt weer een flinke klim, maar dankzij mijn pauze heb ik daar genoeg energie voor. Tot nu toe was ik vrijwel alleen op het wandelpad, maar nu kom ik de ene na de andere wandelgroep tegen. Ik weet niet of het komt door het tijdstip of omdat hier nou eenmaal tig wandelroutes zijn. Hoe dan ook, ik vind het altijd leuk om andere wandelliefhebbers te zien.

Midden in het bos is een open ruimte en sta ik voor een grote boerderij: Villa Castrum. Het ziet er heel gaaf uit, maar is helaas gesloten vandaag. Het is een oude hoeve die nu als natuurhuis dient. Er is een expositie en er worden activiteiten georganiseerd zoals natuurwandelingen. En je kunt er terecht voor een lekker drankje. Lijkt me een heerlijke stop in het weekend als ze wel open zijn.

Bijna ongemerkt wandel ik België weer in en steek ik zelfs de grens over tussen Vlaanderen en Wallonië (die je verder niet ziet). Na nog een klim zie ik opeens Kanne onder me liggen. Wat een prachtig uitzicht!

Ik weet ook wat dit betekent: de Passerelle van Caestert is niet ver weg. En ja hoor, daar verschijnt ie al tussen de bomen! Om de brug op te mogen heb je een ticket nodig. Deze had ik vooraf online al gekocht (dat is toch net iets goedkoper en ik blijf natuurlijk wel een Nederlander, haha!). Ik scan mijn ticket bij de elektrische toegangspoort en wandel zo de indrukwekkende hangbrug op.

Ik neem de tijd voor de 195 meter lange hangbrug. Er zijn amper andere wandelaars, dus ik heb de brug grotendeels voor mezelf. Het wiebelt een beetje als je er overheen loopt, maar het is absoluut een stevige constructie. En heel gaaf om te zien! De steile muren van mergel en bos aan beide kanten maken het extra fotogeniek om te zien.

Eben-Emael

Na de brug wacht me nog een verrassing. Ik loop opeens door een weiland vol bloemen waarin een paar ufo’s lijken te liggen. Bij nadere inspectie lijken het bunkers te zijn. Er staat ook een standbeeld van een vliegtuig dat hier in de oorlog is neergestort. Ik ben aangekomen bij Fort Eben-Emael. Men dacht dat dit een onneembare vesting was, maar het werd in 1940 toch ingenomen door de Duitsers. Het is nu een museum waar je rondleidingen kunt volgen.

Hoewel het me eigenlijk wel interessant lijkt, heb ik voor vandaag toch een andere missie: deze wandeltocht voltooien. Het is inmiddels 1 uur ‘s middags geweest en mijn maag begint te knorren: gelukkig zit er tegenover het fort een fijn restaurant met terras aan het water.

Het stille platteland

Met een flinke pannenkoek met kaas in mijn benen kan ik er weer tegenaan. Via het dorpje Eben-Emaal wandel ik de landerijen in. Smalle asfaltwegen volgen elkaar op. Ik loop tussen de gewassen en het is stil, heel erg stil.

De warmte van de zon zorgt voor een soort deken, er staat een heel zacht briesje en ik zie en hoor helemaal niemand. Voor mijn gevoel ben ik even helemaal alleen op de wereld. Wat bijzonder en wat is dit weer anders dan de eerdere kilometers van deze wandeling.

Via een bos wandel ik de laatste kilometers weer langs het Albertkanaal. Voor ik het weet sta ik opeens bij de parkeerplaats naast de Brug van Vroenhoven waar ik vanmorgen ben gestart. Terwijl ik mijn fiets van het slot haal denk ik nog even terug aan de wandeling. Ik vond het echt een fijne tocht, veel variatie, genoeg te zien onderweg en zelfs een paar fijne (culinaire) stops. Al met al zeker de moeite om speciaal voor naar België af te reizen.

Tip: combineer de wandeling met een overnachting en ontdek meer moois in de omgeving. Zoals je misschien hebt gemerkt kom je tijdens de wandeling langs verschillende plekken die absoluut een bezoekje waard zijn, zoals de Grotten van Kanne en Fort Eben-Emael. Tijdens de wandeling zelf heb je daar wellicht niet zoveel zin in, daarom is het wat mij betreft een aanrader om een nachtje in bijvoorbeeld Kanne te overnachten. Omdat ik zelf vanuit Groningen kwam, vond ik dacht echt ideaal. Ik sliep in K-Kanne B&B, waar je ook terecht kunt voor een lekker ontbijtje of lunch, maar er zijn nog meer leuke horecagelegenheden in het dorp, zoals De Sjötter. Het is in ieder geval een heerlijke plek om er een paar dagen helemaal uit te zijn, lekker te eten én te wandelen.

Alternatieve routes over de Passerelle van Caestert

De rode route is wat mij betreft absoluut de moeite waard, maar ik kan me voorstellen dat die niet voor iedereen is. Gelukkig zijn er ook nog een paar andere wandelroutes die je kunt volgen om over die iconische Passerelle van Caestert te lopen:

• De Groene route: 6,5 kilometer. Via Petit-Lanaye en Fort Eben-Emael.
• De Blauwe route: 11 kilometer. Start in Eijsden en gaat via Petit-Lanaye over de hangbrug.
• De Gele route: 14,2 kilometer. Start ook in Eijsden en gaat voornamelijk door Wallonië (Eben-Emael).

Het grote voordeel van starten in Eijsden is dat daar een treinstation is. Vanuit Maastricht ben je er in 10 minuten.

Dit was mijn ervaring met de wandeling over de Passerelle van Caestert. Zelf vond ik het een erg leuke wandeling en ik kan hem echt aanraden als je zin hebt in een gevarieerde en grensoverschrijdende route. Veel plezier alvast!