Camino #5: De route naar Finisterre en Muxia | Reisverslag

In week 5 loop ik van Santiago naar Finisterre en Muxia. Een laatste wandelweek vol regen, emotie, mooie uitzichten en het eind van de Camino.

In de herfst van 2025 loop ik de Camino Portugués, vanaf Lissabon helemaal naar het noorden. Na mijn aankomst in Santiago wandel ik verder naar Finisterre en Muxia. In dit verslag lees je alles over mijn vijfde week op de Camino. De vorige week gemist? Lees dan: Camino Portugués #4: van Ponte de Lima naar Santiago, een week vol mijlpalen.

Camino dag 27: 10, 20 of toch 30 kilometer?

Ik heb een relaxte ochtend, ik hoef toch niet echt ver te lopen vandaag. Even ontbijten in een café, langs de pinautomaat en dan nog even op het plein voor de kathedraal zitten. Mijn oorspronkelijke plan om vandaag 10 kilometer te lopen laat ik al snel varen. De regen lijkt een stuk minder heftig dan de eerdere voorspellingen, dus 20 kilometer moet ook prima lukken.

Vol goede moed vetrek ik naar het westen. Santiago uit, maar ik volg nog steeds de gele pijlen. Voor de 90 kilometer naar Finisterre trek ik vier dagen uit. Dat is best veel, maar omdat er met name morgen veel regen wordt voorspeld, wil ik mezelf wat speelruimte geven. Ik sta in no time in de groene heuvels van Galicië. Toch gek hoe je opeens zo snel buiten de stad bent. Op een uitzichtpunt kijk ik nog even achterom naar Santiago, de kathedraal steekt er bovenuit. Blijft toch gaaf!

De eerste uren zie ik niemand en wandel ik door piepkleine dorpjes. Maar vooral veel groen, zoveel bos zag ik niet eerder. Na een koffiebreak stap ik de weg weer op en regent het een beetje. Opeens zie ik de ene na de andere pelgrim voor en achter me lopen. Deze route is drukker dan ik dacht! 

Er volgt een enorm steile klim. De binnenkant van mijn regenjas is al snel nat van het zweet, dus zodra de regen afneemt trek ik hem uit. Dat voelt beter! In Ponte Maceira, het mooiste dorpje op de route, bedenk ik dat 20 kilometer wel erg kort is en dat ik best lekker loop vandaag. Het is nu droog, zal ik nog iets verder gaan?

Ik kom iets na twee uur aan in Negreira en eet lunch op een bankje. Dit zou in eerste instantie mijn stopplaats zijn, maar 8 kilometer verderop zit een goed hostel. Ik boek meteen een bed. De beslissing is genoemen, ik ga nog 2 uurtjes door. Het is vooral bos met veel van die typische paadjes in Galicië: stenen aan de zijkant en alles zit vol met mos. Ik vind het prachtig!

Bij het hostel is het vrij druk, maar ik heb geluk: ik heb slechts een kamergenote, de Australische Sharon. ‘s Avonds schuiven we aan bij het pelgrimsdiner, het is de grootste groep die ik deze Camino heb gezien. Ik denk dat we met z’n twaalven zijn. Het is erg gezellig en te kletsen over onze ervaringen, de meeste hebben net de Camino Francés voltooid. Een leuk slot van deze eerste dag naar het einde van de wereld.

• Van – naar: Santiago de Compostela – A Pena
• Aantal kilometer vandaag: 30
• Aantal kilometer totaal: 678
• Overnachting: Albergue Cafetería Alto da Pena (een paar uur vooraf gereserveerd via Booking)

Camino dag 28: Verzopen kat deel 2

Vandaag is niet een dag waar ik heel erg naar uitkijk. De voorspelling is zware regen. En met de watervallen van nog geen week geleden nog vers in mijn geheugen, zie ik er nogal tegenop. Ik heb wel een voordeel: ik weet nu wat ik kan verwachten. Ik heb bewust een korte wandeldag gepland (nog geen 20 kilometer), daardoor weet ik ook dat er over een paar uur een warme douche is. Met die gedachte ga ik op pad. Het is de eerste minuten zowaar droog, maar dan begint het te druppen. Al snel waait de regen verticaal over de weg en ben ik volledig doorweekt, joepie.

Gelukkig is er na vier kilometer al een café waar ik een grote kop koffie bestel. drie andere pelgrims bespreken de opties en overwegen zelfs om een taxi te nemen. Iets wat niet eens in mijn hoofd opkomt, vorige week heb ik het ook overleefd. Vandaag is niet erger dan dat. Bovendien heb ik een reservering voor een hostel over 15 kilometer. Na een minuut of 20 ga ik de deur weer uit en de Engelse Alex gaat met me mee. De regen is gelukkig wat afgezwakt, dus het gaat prima.

Het landschap is erg mooi vandaag, heel groen en heuvelachtig. Eigenlijk jammer dat je er door de regen niet zo goed van kunt genieten. Af en toe lijkt het droog, maar elke keer als ik mijn capuchon afzet, begint het weer. De koeien en honden die ik onderweg zie zitten allemaal onder een afdakje en kijken me aan alsof ik gek ben. Dat moet haast wel.

Na een tweede koffiepauze heb ik nog slechts zes kilometer voor de boeg. Het is een zwaar uurtje. Een flinke klim omhoog en de sluizen staan open. Ironisch genoeg is het een halve minuut droog bij het uitzichtpunt op de top en kan ik een klein beetje zien van het landschap. Het moet echt schitterend zijn met helder weer.

Als een verzopen kat kom ik aan bij het hostel. Ik wordt warm ontvangen door de eigenaresse, Montserrat. Alex is er ook al en ze neemt ons meteen mee naar het hostel tegenover het café. Daar doet ze de verwarming aan en zet ze er een groot kledingrek voor zodat de natte spullen kunnen drogen.

Het is net 1 uur geweest, dus de rest van de dag is het lekker opwarmen en boeken lezen in bed. Het lijkt wel vakantie! Alex en ik zijn in eerste instantie de enige gasten, later komen er nog drie bij. We eten samen een pelgrimsmaaltijd in het bijbehorende restaurant en het gaat er goed in. Weer een extreme regendag overleefd. Nog 42 kilometer tot Finisterre!

• Van – naar: A Pena – Lago
• Aantal kilometer vandaag: 19
• Aantal kilometer totaal: 697
• Overnachting: Albergue Monte Aro (‘s ochtends gereserveerd via de website)

Camino dag 29: wat is het hier prachtig!

Hoewel het volgens de weersvoorspellingen een droge dag is, trek ik toch mijn regenjas aan. Je weet het maar nooit in Galicië, qua weer kun je hier echt alles verwachten. Ik loop het eerste half uurtje met Alex en Roberto (NL), maar raak ze al snel kwijt omdat ik telkens stop om foto’s te maken. Het landschap is knalgroen en heuvelachtig: prachtig! 

Qua weer is het een beertje wisselvallig, meestal droog, maar af en toe een buitje. In ieder geval veel beter dan gisteren! In een café tref ik de Nederlandse Gerton en we lopen samen verder. Ik geniet met volle teugen, het landschap wordt met de minuut mooier. Steeds hogere heuvels, steeds meer natuur. 

Er zitten flinke klimmen in vandaag, maar ik heb er geen moeite mee. Het zonnetje komt erbij en op gegeven moment zie ik zelfs de zee glinsteren. Ik krijg er kippenvel van, deze wandeling is bijna aan z’n eind gekomen. Ergens vind ik het jammer, maar ik voel ook dat mijn lichaam toe is aan rust. Grappig om ineens zo’n besef te hebben voor de laatste twee dagen wandelen. 

Bij de afdaling neem ik afscheid van Gerton en loop ik alleen verder. In Cee stap ik een heel leuk hostel in, de eigenaar heeft zelf ook flink wat Camino’s gelopen. Naast mij zijn er nog vijf andere gasten, waaronder Roberto en Alex. Ik neem een kijkje bij de zee en krul me de rest van de middag op op de bank met een kop thee en een boek. Ik krijg gezelschap van twee honden, hoe knus! 

• Van – naar: Lago – Cee
• Aantal kilometer vandaag: 26
• Aantal kilometer totaal: 723
• Overnachting: Albergue “A Casa da Fonte” (niet gereserveerd, gewoon binnengelopen)

Camino dag 30: in tranen naar het einde van de wereld 

Hoewel het maar een kort dagje is, vertrek ik vroeg. De zon is nog maar net op. Er is storm voorspeld voor vanmiddag, dus ik wil zo vroeg mogelijk in Finisterre aankomen. De route gaat deels langs een autoweg en deels door een bos. De jas kan snel uit, want de zon begint uitbundig te schijnen, zo fijn! Ik merk wel dat het wandelen niet zonder moeite gaat, ik sleep mezelf vooruit, mijn energie is ver te zoeken.

Na een kleine 10 kilometer kom ik het bos uit en zie ik Finisterre en de vuurtoren aan de andere kant van het water liggen. De tranen schieten me spontaan in mijn ogen. Mijn doel is nu zo dichtbij! Een steile afdaling en een fijne wandeling langs het strand volgen voor ik daadwerkelijk het dorpje instap. Het voelt wat surrealistisch en ik zoek snel een café op voor een pauze. Die doet me heel goed, want daarna heb ik energie voor tien en besluit ik de resterende drie kilometer naar de vuurtoren – het einde van de wereld – er meteen uit te knallen.

Aan het eind van de weg is een parkeerplaats en daar is het een drukte van belang. Veel dagjesmensen die deze plek ook bezoeken. Dan zie ik opeens de paal staan met het Camino-logo en Km 0,000.

Het eind van de Camino. Met natte ogen raak ik de paal aan. Ik ben er. Ik vraag een paar voorbijgangers om een foto van me te maken. Ze feliciteren me met mijn mijlpaal en het lukt me niet om wat terug te zeggen. Ik knik en laat de emoties over me heen komen. Ik loop nog een stukje verder naar de vuurtoren, hier kun je de rotsen afdalen en er staat een stenen kruis. 

Ik zit wel een uur naast het kruis terwijl de tranen over mijn wangen biggelen. De zee voor me is rustig, de zon schijnt recht in mijn gezicht. Achter me hoor ik een muzikant en mensen praten, maar niemand komt in mijn blikveld. Even helemaal alleen in mijn eigen wereld, precies hoe ik deze tocht de afgelopen 30 dagen heb beleefd. Ik voel me zo dankbaar dat ik dit heb kunnen doen.

Ik was van plan om in een hostel te slapen, maar last minute boek ik toch een privékamer. Ik wil deze dag alleen doorbrengen, dat voelt meer passend. Het is een pension gerund door een paar bejaarden, het inchecken is al te kneuterig voor woorden (met z’n drieën aan een tafel tussen de kranten en schone was) en de kamer is wat gedateerd. Maar het uitzicht op de haven en de kustlijn is fenomenaal.

Ik ga nog even langs de wasserette (heerlijk schone kleren), lekker uit eten, lees een boek uit en denk vooral veel terug aan die mooie momenten van de afgelopen weken. Finisterre was mijn doel, maar mijn wandelavontuur is nog niet helemaal afgelopen. Morgen trek ik mijn schoenen nog een keer aan voor een bonustocht.

• Van – naar: Cee – Faro de Fisterra
• Aantal kilometer vandaag: 16
• Aantal kilometer totaal: 739
• Overnachting: Pension Lopez (een paar uur vooraf gereserveerd via Booking)

Camino dag 31: in de zon afsluiten in Muxia

Mijn lichaam denkt duidelijk dat ik klaar ben met de Camino, want ik word pas na 7 uur wakker. Dat is gewoon twee uur later dan normaal. Ik blijf nog een half uurtje liggen en sta op als ik de lucht zie verkleuren. De zon komt op en ik heb nog een laatste wandeling voor de boeg. Op weg naar een bakkerij voor ontbijt kom ik Alex tegen, we spreken af contact te houden over waar we gaan slapen in Muxia.

Na een heerlijk ontbijtje zet ik iets voor 9 uur zet ik de eerste stappen naar Muxia. Ik zie nog een Poolse pelgrim, maar verder helemaal niemand. Het pad gaat vooral over kleine landweggetjes door dorpen met een paar huizen en eindeloos veel bospaden. Ik ga de geur van de eucalyptusbomen nog missen na deze tocht. 

Na 7 kilometer kan ik terecht bij een donativo (herberg op donatiebasis) voor een kop koffie. Verder is er helemaal geen café of iets open langs de route. Ik verveel me absoluut niet, want ik overdenk de afgelopen maand en geniet van de uitzichten op zee die ik af en toe tussen de bomen zie.  

Tegen drie uur daal ik af naar de kust en zie ik de Costa da Morte in al haar glorie. Een grillige kustlijn, uitgestrekte zandstranden en golven die met veel geweld tegen de kust aanbeuken. Hier wil je echt geen duik nemen.

In het hostel tref ik Alex en de Duitse Henning, verder is het helemaal leeg. Zelfs de eigenaar is er niet, bijzonder! Samen lopen we naar de vuurtoren en het klooster om de zonsondergang te zien. Het is een schitterend schouwspel, ik ben onwijs onder de indruk van de enorme kracht van de golven. Wat een plek om deze Camino af te sluiten. En wat was het mooie weer een cadeautje vandaag!

Omdat de restaurants pas laat openen en we heel erg trek hebben, maken we een soort tapas maaltijd met producten uit de supermarkt. Het smaakt heerlijk en het gezelschap is goed. Perfecte afsluiter van een perfecte dag.

• Van – naar: Finisterre – Muxia 
• Aantal kilometer vandaag: 28
• Aantal kilometer totaal: 767
• Overnachting: Albergue Arribada (een paar uur vooraf gereserveerd via Booking)

Hierna reis ik met de bus terug naar Santiago. Ik heb een superfijn appartement geboekt (Concheiros 5) en daar ben ik het grootste deel van de tijd te vinden. Ik ben moe, zowel lichamelijk als mentaal. Ik ga nog twee keer naar het plein voor de kathedraal, maar ik merk dat het me niet zoveel meer doet. Mijn Camino is voor nu voorbij. Of ik er in de toekomst nog een ga lopen? Geen idee, dat zie ik dan wel.

En voor wie zich afvraagt hoe ik uiteindelijk ben thuisgekomen: ik ben met de trein van Santiago naar Madrid gereisd, heb daar nog een nacht geslapen en ben de volgende ochtend met KLM naar Amsterdam gevlogen.