Camino Portugués #4: van Ponte de Lima naar Santiago, een week vol mijlpalen | Reisverslag

In week 4 van mijn Camino Portugués loop ik van Ponte de Lima naar Santiago. Een wisselende week vol regen, mooie momenten, stevige klimmen en nieuwe energie.

In de herfst van 2025 loop ik de Camino Portugués, met als startpunt de Portugese hoofdstad Lissabon. Onderweg houd ik een dagboek bij en dit zijn de reisverslagen van de vierde week, van Ponte de Lima naar Tui en Santiago. Voorgaande week gemist? Lees dan: Camino Portugués #3: Mooie ontmoetingen en op naar Porto!

Camino Portugués dag 21: ik moet opeens bergen beklimmen

Wauw, ik ben gewoon al drie weken onderweg! Aan de ene kant voelt het alsof ik net ben begonnen, maar ergens ben ik ook al zo gewend aan het pelgrimsleven en het continu onderweg zijn.

De dag begint heel nat. Tijdens het ontbijt hou ik buienradar nauwlettend in de gaten; ik ga echt niet in een waterval lopen. Om acht uur is het droog en ga ik vol goede moed op pad. Het duurt even voor ik Ponte de Lima uit ben, want het is echt prachtig hier! Ik blijf maar foto’s maken. 

Eenmaal aan de overkant van de brug volgt een grote uitdaging: het pad is grotendeels overstroomd. Ik leg ongeveer anderhalve kilometer op blote voeten af, mijn sokken en schoenen blijven op deze manier lekker droog.

Na een vroege koffiepauze wandel ik gestaag omhoog en kom ik erachter dat ik wellicht even had moeten kijken naar het hoogteprofiel. Er staan twee enorme klimmen op het programma vandaag. Ik passeer onderweg een stuk of tien pelgrims, het is nu echt drukker, maar ook weer niet te druk. Ik loop een stukje met een vrouw uit Madrid en voer zowaar een gesprek in het Spaans. Al die jaren Duolingo is niet voor niks geweest, het gaat me best goed af.

De laatste paar kilometers van de klim omhoog zijn extreem steil en gaan over een bergpaadje vol stenen. Natuurlijk is dit ook het moment dat het gaat stortregenen. Als ik eenmaal boven ben, weet ik niet of ik nou zeiknat van de regen of het zweet ben. De regen stopt gelukkig snel, maar van het uitzicht zie ik helemaal niets, want de berg is gehuld in een wolk.

Als ik afdaal is het helemaal droog en kom ik een Tsjechische pelgrim tegen. We lopen een paar kilometer samen, maar ik voel al snel dat ik alleen verder wil gaan en dat doe ik ook. Ik geniet volop van het landschap om me heen, het wordt steeds mooier.

Na een tweede cafestop volgt de volgende beklimming. Deze is gelukkig een stuk minder zwaar en eenmaal op de top zie ik opeens hoogbouw: Valença en Tui zijn in zicht! Daar steek ik morgen de grens over naar Spanje.

Ik slaap in een hostel in het dorpje Fontoura, gerund door een Duitse vrouw. Ik mag haar meteen en we kletsen honderduit over het pelgrimsleven, haar katten en Portugal. Er komt ook nog een Mexicaan aangelopen (Rodrigo), verder zijn er geen gasten. We eten met z’n drieën en het is niet alleen erg gezellig, maar ook een van de lekkerste maaltijden die ik in de afgelopen weken heb gehad. Helemaal gelukkig duik ik m’n bed in. Nog maar vijf dagen tot Santiago!

• Van – naar: Ponte de Lima – Fontoura
• Aantal kilometer vandaag: 27
• Aantal kilometer totaal: 509
• Overnachting: PilgerPause Albergue (via WhatsApp gereserveerd)

Camino Portugués dag 22: toch maar even langs de apotheek 

Toen ik gisteren in Ponte de Lima wakker werd had ik opeens wat vreemde bulten op mijn hoofd. Bedwantsen heb al uitgesloten (zien er anders uit en zitten vaak op andere plekken), en ik dacht dat het wel over zou gaan. Maar tot mijn grote schrik zie ik dat er vandaag nog een paar bij zijn gekomen. Het jeukt niet en het doet geen pijn, maar het ziet er echt niet uit.

Mijn eerste stop na zeven kilometer is dan ook de farmacia in Valença. De apotheker bestudeert het even goed en zegt meteen dat het een allergische reactie is. Waarop? Geen idee, maar mijn weerstand is na drie weken wandelen natuurlijk ook niet al te best. Mijn tas is in ieder geval weer wat zwaarder met wat pillen en een creme, nu hopen dat het werkt.

Ik heb al besloten niet te ver te wandelen vandaag, en dat geeft me mooi de tijd om even rond te kijken in de Valença. Deze Portugese stad ligt aan de rivier de Miño en dat is de grens van Portugal en Spanje. Wat het extra speciaal maakt is de oude vesting en dat is een erg mooie plek om te ontdekken.

Terwijl ik door de straatjes wandel, merk ik meteen het effect van de pil. Ik neem zelden medicatie, dus hij komt hard aan. Ik loop ietwat high rond, ga regelmatig even zitten en moet erg lachen om mezelf. Het is maar goed dat ik niet zo’n lange dag heb gepland. Ik neem me voor om de pillen voortaan ‘s avonds te nemen en niet meer tijdens een wandeling.

Daarna is het tijd om datgene te doen waar ik al weken naar uitkijk maar ook een beetje tegenop zie: via een oude spoorbrug steek ik de rivier over. In een seconde ben ik de grens over en sta ik in Spanje. Het is opeens een uur later.

Dit is een grote mijlpaal en ik ben officieel in Galicië, waarvan Santiago natuurlijk de hoofdstad is. Na een korte supermarktlunch op een bankje merk ik dat de pil zijn effect verliest en kan ik weer normaal verder lopen. Maar goed ook, want ik heb drie uur gedaan over een stukje van nog geen vier kilometer. 

Het tempo zit er goed in, mede doordat ik de Amerikaanse Robert tref met wie ik een stuk loop. Hij is ook gestart in Lissabon en ik ben hem de afgelopen dagen al vaker tegengekomen. Het is grotendeels bos, lekker zacht onder de voetjes.

Ik slaap weer in een bijzondere herberg: Casa Alternativo van de Belgische Dries (en zijn superlieve hond Otto). Het is een heerlijke plek en ik klets veel met Dries en de andere pelgrims; naast mij is er nog een Nederlander en twee Italianen. Precies goed zo!

• Van – naar: Fontoura – Orbenlle
• Aantal kilometer vandaag: 23
• Aantal kilometer totaal: 532
• Overnachting: Albergue Casa Alternativo (in de ochtend gereserveerd via WhatsApp)

Camino Portugués dag 23: ben je in een rivier gevallen?

Het heeft de hele nacht geregend, maar als ik wakker word, lijkt het volgens mijn weerapp de rest van de dag droog te zijn. Dat komt me goed uit, want ik heb een herberg op het oog die zo’n 32 kilometer verderop is. Na een gezellig ontbijtje met kaarslicht ga ik rond acht uur vol goede moed de deur uit. De plekken op mijn hoofd zijn gelukkig een stuk minder geworden en ik heb zin in een mooie wandeldag.

Na kwartiertje begint het te druppen. Niet zo erg, ik heb wel vaker in de regen gelopen. Maar het lijkt alsof iemand de kraan steeds verder open draait, op gegeven moment komt er echt een waterval omlaag. Volkomen doorweekt schuil ik na drie kilometer onder een viaduct. Ik open buienradar op mijn telefoon en het lijkt alsof ik me op het randje van een stortbui bevindt. Het zou snel voorbij moeten zijn. Als het iets minder hard regent, loop ik weer verder. Ik kom een andere pelgrim tegen die richting het zuiden loopt. Hij kijkt me aan met een grote grijns; “It’s raining cats and dogs, and I love cats and dogs!” Ik moet er hard om lachen, het maakt het wandelen wat draaglijker. 

In de uren erna hop ik van bushokje naar bushokje om te schuilen voor de ergste waterval. Elke keer als het iets minder is loop ik een stuk verder. Op gegeven moment ben ik op een soort industrieterrein en komt het echt met bakken uit de hemel. De straat en stoep zijn volledig overstroomd. Ik hang zelfs even als Indiana Jones aan een hek om te voorkomen dat ik tot mijn enkels in het water sta. Het heeft geen nut, het volgende moment moet ik een soort snelstromende rivier oversteken om verder te gaan. Ik sta tot mijn enkels in het modderkleurige water en ik kan nergens schuilen. Auto’s tijden langs me door plassen waardoor ik een gratis douche krijg. Ik heb geen droge draad meer aan mijn lijf.

Na 8 kilometer kom ik aan in O Porriño en neemt de regen af. Het is gelukkig niet koud, maar ik voel me echt vreselijk en duik het eerste en beste café in. Hier droog ik een beetje op met een warme kop koffie. Ik laat echt een spoor van water na op de vloer, ik schaam me kapot. Zodra de koffie op is, vlucht ik zo snel mogelijk de deur uit.

De watervalregen is eindelijk voorbij en ik kan wat kilometers maken. Het is gelukkig niet koud (16 tot 18 graden) en door mijn lichaamswarmte droogt mijn broek verrassend snel. Ideaal is het natuurlijk niet.

Ik twijfel heel erg over hoe ver ik ga lopen vandaag. De 32 kilometer blijft ver buiten bereik. Iets na twee uur ‘s middags besluit ik om er snel een eind aan te breien. Ik heb behoefte aan warme dekens en een droger. Na een korte zoektocht op Booking, trakteer ik mezelf op de perfecte studio net na Redondela. Een airco die warme lucht blaast, een kingsize bed, een gigantische televisie, een wasmachine en een droger. Het voelt als een paradijs. Wat een dag.

• Van – naar: Orbenlle – Redondela
• Aantal kilometer vandaag: 28
• Aantal kilometer totaal: 560
• Overnachting: Camiño da Praia (een uur vooraf geboekt via Booking)

Camino Portugués dag 24: back in business

Mijn regenjas stop ik onder in mijn tas, de weersvoorspellingen zijn dusdanig goed dat ik hem niet nodig heb vandaag. Ik vertrek vroeg, na een paar korte dagen met wat tegenslagen wil ik vandaag weer wat kilometers maken. Helemaal in gedachten verzonken wandel ik door de stille straten als ik een andere pelgrim tegen het lijf loop. Ik kan mijn ogen bijna niet geloven: het is Rob! We hebben elkaar al een week niet gezien, hoe leuk om elkaar weer te treffen.

In een café kletsen we bij en de ene na de andere pelgrim komt binnen, zoveel wandelaars heb ik nog niet gezien op de Camino Portugués. We zijn nu echt dichtbij Santiago. Het pad is erg mooi vandaag, er zitten wat klimmetjes in en de uitzichten zijn prachtig. Het klimmen gaat Rob veel beter af dan mij, hij vliegt over het pad. Ik laat hem gaan, we zien elkaar wel weer. 

In Pontevedra (mooi stadje!) wil ik bij de supermarkt een salade te halen om lekker op een bankje op te eten, maar blijkbaar is het een feestdag (Allerheiligen) waardoor de supermarkten dicht zijn. Dan maar luxe lunchen in een café, de burrito gaat er goed in!

Na Pontevedra is het stil op het pad. Bijna iedereen blijft hier namelijk overnachten, omdat het het einde van een etappe is. Ik vind het wel fijn om weer even helemaal alleen te zijn. Ik krijg het het gevoel weer terug dat ik ook had tijdens het begin van deze Camino, op het stuk tussen Lissabon en Porto.

Bij kilometerpaal 52 sla ik af naar Lor de Pazo, een guesthouse waar ik een kamer heb geboekt. Het is een prima plekje, kleinschalig, met een keukentje (zelfs eten wat je kunt kopen) en een groot terras met uitzicht op de groene heuvels. Rob overnacht hier ook. We kletsen nog even na en dan val ik in een diepe slaap. Na een paar uitdagende dagen op de Camino was dit weer een hele fijne.

• Van – naar: Redondela – O Pazo
• Aantal kilometer vandaag: 36
• Aantal kilometer totaal: 596
• Accommodatie: Lar Do Pazo (in de ochtend gereserveerd via Booking)

Camino Portugués dag 25: navigeren tussen de pelgrims

De voorlaatste dag op deze Camino Portugués start met prachtige roze luchten en wat mist. Omdat ik tussen de officiële etappes in zit, loop ik het eerste uur helemaal alleen tussen de wijngaarden, heerlijk! 

Vanaf Caldas de Reis, waar ik een volledige tortilla verorber, wordt het een stuk drukker. Soms klets ik met een paar mensen, naar meestal ga ik mijn eigen weg. Ik haal ze in of laat ze gaan. Ik heb tijdens deze tocht zoveel alleen gelopen, dat ik ook niet de behoefte heb om me opeens in groepen te mengen.

Het landschap is erg mooi vandaag, met kleine dorpjes, bossen vol mos en wijngaarden die elkaar afwisselen. Ik probeer zoveel mogelijk details op te slaan; watervalletjes die zijn ontstaan door de vele regen deze week, paddenstoelen en paarse bloemen. En natuurlijk staat er om de zoveel meter een kilometerpaal die langzaam aftelt naar Santiago.

In Padron heb ik het even moeilijk. Er is markt in de stad en het is er echt megadruk. Mijn systeem kan het niet aan en ik vlucht de stad meteen weer uit, terug naar de rust. Ik heb niet eens tijd genomen voor lunch, gelukkig zit ik nog vol van de tortilla. 

Omdat de meeste mensen in Padron overnachten, ben ik de laatste 7 kilometer weer alleen. Heerlijk! Het is vrijwel de hele dag droog geweest, maar de laatste 10 minuten moet ik opeens mijn regenjas aantrekken. Gebruik ik die ook weer eens.

Ik overnacht in een spiksplinternieuw hostel en deel de slaapzaal met slechts een andere pelgrim, de Engelse Allan. Samen met hem en de Amerikaanse Robert en Celeste heb ik een onwijs gezellige avond met hapjes en drankjes in het hostel. Totaal onverwacht, maar een perfecte laatste avond op deze Camino.

• Van – naar: O Pazo – A Escravitude
• Aantal kilometer vandaag: 33
• Aantal kilometer totaal: 629
• Overnachting: Albergue “Villa Vieira” (in de ochtend gereserveerd via Booking)

Camino Portugués dag 26: Santiago is slechts een tussenstop (maar wel een mooie)

Ik vertrek iets voor half acht en het is nog helemaal donker. Al na een paar meter kom ik langs een kerk en de deuren staan open. Er staat een man die vraagt of ik een stempel wil. Waarom niet? Binnen is het prachtig, heel bijzonder om hier op de vroege ochtend te staan. 

Ik loop daarna nog een kwartiertje in het donker, maar het wordt snel licht. Er is bijna niemand op straat, ik zie een konijn wegspringen en verder vooral veel katten. Na 3 kilometer staat Rob op me te wachten, we hebben afgesproken om samen Santiago in te lopen. Vinden we toch iets fijner dan alleen. Als we ergens koffie drinken komt Allan, die gisteren bij mij in het hostel sliep, ook langs. We lopen met z’n drieën verder. Na wekenlang alleen op de laatste dag toch nog een soort van trailfamily, hoe leuk! 

Daarna gaat het snel en we zien de getallen op de kilometerpalen steeds kleiner worden. Tot vlak voor Santiago lopen we nog door piepkleine dorpjes en heel veel groen. Heel tof! Om 12 uur ‘s middags staan we voor de kathedraal en de klokken beginnen te luiden. We zijn er.

Hoewel het de tweede keer dit jaar is dat ik hier sta, voelt het toch weer speciaal. Deze tocht was zo anders dan mijn wandeling op de Camino Francés. Vanaf Lissabon heb ik een kleine 650 kilometer gelopen. Ik ging er redelijk makkelijk in (ik heb dit al zo vaak gedaan), maar ben mezelf ook zeker een paar keer tegengekomen. En dat is goed en het hoort erbij.

Ik was het eigenlijk niet van plan, maar haal uiteindelijk toch een Compostela. Nu hopen dat ie de komende dagen droog blijft. Ik lunch en dineer samen met Rob en Allan, een mooie afsluiting van een hele bijzondere tocht.

‘s Avonds ga ik nog even op het plein voor de majestueuze kathedraal zitten. Het blijft een bijzondere plek, maar het was nooit mijn einddoel van deze tocht. Morgen trek ik mijn wandelschoenen aan en ga ik weer op pad. Op naar het einde van de wereld!

• Van – naar: A Escravitude – Santiago de Compostela
• Aantal kilometer vandaag: 19
• Aantal kilometers totaal: 648
• Overnachting: Atalaia B&B (mooi ingericht, comfortabel en een goede locatie in het historische centrum)

Dit was geen makkelijke week, maar ergens ook wel een hele mooie vol hoogtepunten. Meer dan ooit geloof ik in mijn eigen kunnen en “het komt wel goed”, ook al staat het huilen me soms nader dan het lachen. Maar wat was het weer prachtig om in Santiago aan te komen bij die enorme kathedraal en ik ben ook heel blij dat het avontuur nog niet voorbij is.

Lees verder: Camino #5: De route naar Finisterre en Muxia